Γράμμα από έναν ψεύτη…
Λέω ψέματα γιατί δεν μπορώ να
αντιμετωπίσω την αλήθεια. Φόβος είναι, ανασφάλεια, μα κυρίως άρνηση για κάτι.
Βάζω τις παρωπίδες μου και συνεχίζω να βλέπω ότι μου αρέσει. Μεγαλύτερη η
ασφάλεια που σου παρέχει το οικείο , ο κόσμος σου. Δεν λέω ψέματα γιατί το
θέλω, δεν θέλω να σε κοροϊδέψω, δεν θέλω να σε εξαπατήσω, θέλω μόνο να δεις την
δική μου αλήθεια. Ότι νιώθω σου λέω. Για μένα δεν είναι ψέματα, είναι η δική μου
αλήθεια, ο κόσμος μου! Έχω φτιάξει τον κόσμο μου έτσι ώστε να με βολεύει, να
μου παρέχει ασφάλεια και προστασία. Σαν την πεταλούδα στο κουκούλι της, δεν βγαίνει
έξω, ζει στον δικό της κόσμο, προστατευμένη από τον κίνδυνο.
Αν η αλήθεια ήταν γυναίκα θα ήταν
ωμή και απότομη, κρύα και βίαιη, επικίνδυνη. Θα ερχόταν εκεί που δεν την
περιμένεις και θα ξεσήκωνε τα πάντα, θα σου άλλαζε τα πάντα. Αν ήταν γυναίκα θα ήταν από αυτές που χτυπάνε και
φεύγουν, από αυτές που σε τρελαίνουν και μετά τρέχεις να περισώσεις ότι έχει
απομείνει (αν έχει απομείνει). Αν ήταν γυναίκα το βλέμμα της θα σε διαπερνούσε,
θα το ένιωθες μέσα σου, μέχρι το μεδούλι. Είσαι σίγουρος ότι την αντέχεις;
Είσαι σίγουρος πως μπορείς να την αντιμετωπίσεις, να μην σε πάρει μαζί της στον
πάτο; Ακόμα και να πεις ναι, δεν μπορείς,
κανένας δεν μπορεί! Για αυτό και εγώ διαλέγω να ζω στην δική μου αλήθεια.

